C L I C K

Friday, 10 November 2017

บริหารงานอย่างจัง(หวะ)ไร(หว๊า)



เริ่มต้น กันที่หัวเรือ คือ ผู้บริหาร หรือที่ใครหลายคนเรียกว่า CEO แต่เอาเข้าจริงๆ ปัญหาส่วนมากกก็มาจากนโยบาย หรือ หลักการนิแหละ เรามาชำแหละ ปฐมบทจัง(หวะ)ไร(หว้า)  


เรียบเรียงจากหนังสือขายดี “เก่งได้...ก็ล้มได้ Why CEOs Fail” ที่แปลจากหนังสือภาษาอังกฤษชื่อ “Why CEOs Fail: The 11 Behaviors that can derail your climb to the top - and how to manage them” อีกที 

1.ผู้บริหารผู้เย่อหยิ่ง "คุณเท่านั้นที่เป็นฝ่ายถูก คนอื่นผิดหมด"
ลักษณะของผู้บริหารประเภทนี้จะมีความมั่นใจตนเองมากไป เหยียดหยามความคิดคนอื่น เชื่อมั่นในความคิดตนเองโดยไม่ลืมหูลืมตา ทำให้มองความจริงผิดพลาดผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • บั่นทอนศักยภาพการเรียนรู้ ไม่รับสิ่งใหม่ๆ แต่พยายามปรับเปลี่ยนข้อมูลให้สอดคล้องกับความคิดของตนเอง ดังนั้นจึงไม่เกิดการเรียนรู้สิ่งใดๆทั้งสิ้น
  • ปฏิเสธความรับผิดชอบ โทษผู้อื่น สิ่งแวดล้อม ไม่เห็นความผิดพลาดของตนเอง 
  • เกิดการต่อต้านความเปลี่ยนแปลงที่อยู่นอกความคิดเห็นของตน 
  • มองไม่เห็นข้อจำกัดของตนเอง อาจไปตัดสินใจในเรื่องที่ไม่ชำนาญ สร้างปัญหาให้องค์กร
การแก้ไข: วิเคราะห์ตัวเอง โดยหาคนไว้ใจได้เป็นผู้บอก และเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส

2.ผู้บริหารเจ้าบทบาท "คุณมักจะทำตัวเป็นจุดสนใจเสมอ"
ผู้บริหารประเภทนี้จะมีการแสดงออกทางอารมณ์หรือการกระทำที่มากกว่าปกติ เท่ากับเป็นการลดบทบาทผู้อื่น ทำให้ประเด็นสำคัญถูกเบี่ยงเบนและเสียศักยภาพในการมองเห็นความจริงที่เกิดขึ้น ชอบแสดงมากกว่าทำ และเมื่อแสดงบ่อยเข้า ผู้คนก็จะไม่ให้ความเชื่อถือ ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • ขาดจุดสนใจที่ชัดเจนในการทำงาน ลูกน้องต้องเสียเวลาคอยปะติดปะต่อเรื่องราวทีไม่สอดคล้องกันที่ซีอีโอพูด หากเข้าใจไม่ตรงกันการทำงานก็จะไปคนละทิศทาง 
  • การพัฒนาคนในองค์กรล้มเหลว เนื่องจากลูกน้องขาดแรงจูงใจที่จะแสดงออกในที่ประชุม เพราะผู้นำแย่งบทบาทไปหมด 
  • เกิดทีมงานเจ้าบทบาทมากมายในองค์กร งานไม่เดินเนื่องจากทุกคนพยายามเอาชนะกันด้วยคำพูดและการแสดง 
  • สร้างความหวังสูงเกินจริงแล้วพังทลายในที่สุด เพราะมีแต่การสร้างภาพฝันที่ปฏิบัติจริงไม่ได้
การแก้ไข: ควรระวังให้มีการแสดงออกอย่างฉลาด และถูกกาลเทศะ พยามยามรับฟังผู้อื่นอย่างตั้งใจและหาเวลาทบทวน ค้นหาสถานการณ์ที่ทำให้เกิดพฤติกรรม"เจ้าบทบาท" อาจอัดวิดีโอเทปขณะทำงานไว้ดู

3.ผู้บริหารเจ้าอารมณ์ "อารมณ์คุณนั้นเปลี่ยนแปลงรวดเร็วและเอาแน่อะไรไม่ได้"
ผู้บริหารประเภทนี้ไม่สามารถสร้างสมดุลทางอารมณ์ในเรื่องหนึ่งๆ ได้ ทำให้เกิดความล้มเหลวขึ้น ตัวอย่างเช่น โครงการหนึ่งวันหนึ่งอาจเห็นแต่ข้อดี แต่พอมาอีกวันเอามานั่งวิตกกังวล ในการประชุมลูกน้องพยายามเลี่ยงประเด็นอ่อนไหวที่จะจุดระเบิด แม้เรื่องนั้นเป็นประเด็นสำคัญที่ควรพิจารณาก็ตาม ผลเสียที่จะเกิดขึ้น 

  • ผู้คนมักลังเลที่จะติดต่อด้วย เป็นเหตุให้ไม่ได้รับข้อมูลที่ควรได้รับ ทำให้ตัดสินใจผิดพลาด
  • ลูกน้องมัวแต่หาวิธีรับมือกับอารมณ์ของคุณ เสียพลังงานและไม่ได้สื่อสารกันอย่างเปิดเผย
  • ผู้คนห่างเหินออกไปทุกที 
 การแก้ไข: ต้องหาคนเตือนที่ไว้ใจได้คอยให้สัญญาณเตือนเมื่อเกิดอารมณ์ ควรเรียนรู้ที่จะถอยหลังหรือก้าวไปข้างหน้า พยายามนึกทบทวนเพื่อสงบอารมณ์ จงถามตนเองว่า "เกิดอะไรขึ้น? อะไรที่ไม่เกิดขึ้น? ฉันควรสร้างให้มีการตอบสนองอย่างไร?" ถอยห่างจากการตอบโต้ และหยุดคิดว่า สิ่งที่อยากทำจริงๆ คืออะไร และสอดคล้องกับผลกระทบที่จะเกิดขึ้นหรือไม่

4.ผู้บริหารผู้รอบคอบจนเกินเหตุ "การตัดสินใจที่กำลังจะมาถึง อาจเป็นการตัดสินใจครั้งแรกของคุณ"
ลักษณะของผู้บริหารประเภทนี้จะกลัวความผิดพลาด ผัดวันประกันพรุ่งในการตัดสินใจ ทำให้ปัญหาลุกลามและพลาดโอกาสสำคัญ แต่ผู้บริหารประเภทนี้มีจุดแข็งที่รู้จักวิเคราะห์สถานการณ์ แต่ก็มีจุดอ่อนคือระมัดระวังมากเกินไป จนตัดสินใจไม่ได้หรือช้าไม่ทันกาล มัวแต่รอข้อมูล หรือมีข้อมูลมากเกินไป "ผู้ที่มัวลังเลย่อมเป็นผู้แพ้" ควรนำสัญชาตญาณและประสบการณ์มาใช้ ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • ไม่ดำเนินการหรือตัดสินใจในเรื่องที่มีความเสี่ยง ไม่เต็มใจที่จะไล่ใครออก มีแต่ลูกน้องด้อยประสิทธิภาพ
  • ถอยหนีแทนที่จะก้าวไปข้างหน้า 
  • ชอบสร้างภาพลวงตาในการทำงานด้วยการเลือกทำแต่สิ่งเล็กน้อยที่ไม่มีความเสี่ยง 
  • ชอบจัดฉากวางแผนบนกระดาษ ไม่มีการดำเนินการจริง 
  • ขาดความคิดเห็นที่มั่นคงชัดเจน หรือไม่ยอมตกอยู่ในสถานการณ์โต้แย้ง ทำให้ขาดวิสัยทัศน์เรื่องทิศทางและการก้าวไปข้างหน้าขององค์กร 
วิธีแก้ไข: พยายามจัดลำดับงานก่อนหลัง กำหนดวันที่ต้องตัดสินใจ และเตือนตนเองให้ทำตาม คิดว่า "ถึงเป็นการตัดสินใจที่แย่ แต่ดีกว่าไม่ตัดสินใจเลย" ลองทำสิ่งที่แปลกออกไป เพื่อให้คุ้นเคยกับการพยายามทำสิ่งใหม่ๆ ให้ตระหนักว่า ไม่มีอะไรที่เลวร้ายเกิดขึ้น ในการพยายามที่จะทำสิ่งใหม่ ยึดติดในความระมัดระวังน้อยลง มองเน้นไปที่ความสำเร็จในอดีต ลบภาพความกลัวความล้มเหลวจนเกินเหตุ คิดเสียว่าสถานการณ์ที่ยอมเสี่ยงมักคุ้มค่าเสมอ เผชิญหน้ากับสิ่งที่คุณกลัวมากที่สุดด้วยการพูดถึงกรณีที่เลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นกับการตัดสินใจเสี่ยงครั้งนั้น ให้คุณตระหนักว่า จะประสบความสำเร็จต้องมีความกล้าและมุ่งมั่นเพื่อเปลี่ยนแปลง ก้าวไปไวกว่านี้ และตัดสินใจเร็วกว่านี้ ไม่ควรติดอยู่ในภาพคนดี จนขัดขวางการตัดสินใจของเรา

5.ผู้บริหารผู้ไม่ไว้ใจใคร "คุณมองแต่แง่ลบเท่านั้น"
การตอบสนองต่อสถานการณ์ต่างๆ ของผู้บริหารประเภทนี้เป็นไปอย่างมีอคติ ไม่ตรงกับความเป็นจริง ความไม่วางใจกันจะค่อยๆ แพร่ระบาดไปทั่วทั้งองค์กร ทุกคนหวาดระแวงกันและกัน มัวแต่ระวังหลังของตนมากกว่าทำงานข้างหน้า เสียเวลาและพลังงานในการจับผิดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ การเลือกผู้ใกล้ชิดมักจะเลือกคนที่ไว้ใจได้มากกว่ามีประสิทธิภาพ และคนที่เลือกมามักมีประสบการณ์คล้ายคลึงกัน ทำให้องค์กรขาดความคิดที่หลากหลาย "ยิ่งเป็นผู้บริหารระดับสูงเท่าไรก็ยิ่งต้องวางใจผู้อื่นมากขึ้นเท่านั้น" ถ้ามีนโยบายตรวจสอบหรือบทลงโทษรุนแรงเกินความผิดมากไป จะเป็นการสร้างศัตรู แต่จุดแข็งของผู้บริหารประเภทนี้ คือความเป็นเหตุเป็นผล การคิดอย่างเป็นระบบ ความชำนาญในการวิเคราะห์ข้อมูล และการยอมรับข้อโต้แย้งได้ดี
ผลเสียที่จะเกิดขึ้น
ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • คุณมีความระแวงเกี่ยวกับแรงจูงใจของผู้อื่นเสมอทำให้ผู้คนตีตนออกห่าง 
  • ลูกน้องต่อต้านคุณอย่างแรง กลัวที่จะรับผิดชอบอะไรก็ตามจนกว่าเจ้านายจะเห็นด้วย ต้องใช้พลังหมดไปกับการคาดการณ์ปฏิกิริยาตอบสนองของเจ้านาย มีลักษณะปกป้องตนเองมาก
  • คุณยากที่จะเป็นพันธมิตรกับหน่วยงานภายนอกหรือองค์กรอื่น เช่น เป็นพันธมิตรกับบริษัทคู่แข่ง 
วิธีแก้ไข: วิเคราะห์สาเหตุเบื้องหลังความไม่ไว้วางใจ เพื่อให้ระวางหรือทุเลาลง พยายามปรับสัมพันธภาพของคุณ ฝึกตอบสนองต่อผู้อื่นในทางบวก คิดถึงผลที่เกิดจากความระแวง ตระหนักว่าความไม่ใจใครบ่อนทำลายอาชีพคุณ ควรวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ด้วยความมีเหตุมีผล จะช่วยลดความระแวง และรู้จักจัดการกับความระแวงสงสัย

6.ผู้บริหารผู้ตัดขาดจากโลก "คุณไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครและคัดขาดจากผู้อื่น" 
ผู้บริหารประเภทนี้มีลักษณะขี้อาย หลีกหนีสังคม ไว้ใจคนใกล้ชิดกลุ่มเล็กๆ มีปัญหาการสื่อสารกับผู้อื่น มักมีความสามารถในการวิเคราะห์มากกว่าความสามารถเรื่องคน ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวการเมืองในองค์กร แต่ปัญหาคือ มักจะถอยหนีในขณะที่เกิดวิกฤตลูกน้องต้องการคำปรึกษาและกำลังใจ ตัดขาดจากความสัมพันธ์ทางอารมณ์กับผู้อื่น ทำให้ขาดแหล่งข้อมูลที่เป็นแหล่งความคิดใหม่ๆ หรือกระแสความจริงสำคัญๆ ชอบทำตนไม่ให้คนอื่นเห็น เข้าออกที่ทำงานในเวลาต่างจากคนอื่น เพื่อจะได้ไม่เจอผู้คน ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • ยามเกิดวิกฤตจะหาเหตุออกนอกที่ทำงานในเพื่อเลี่ยงคำถาม 
  • เพิกเฉยต่อความขัดแย้ง โดยหวังให้คลี่คลายไปเอง ทำให้เสียทรัพยากรบุคคล สร้างวัฒนธรรมความเป็นศัตรูในองค์กร
  • ขาดความจงรักภักดีในบริษัท แรงปรารถนาถูกสะกัดกั้น ขาดแรงจูงใจในการทำงาน พนักงานหยุดทุ่มเทให้บริษัท ไม่มีกำลังใจทำงาน เนื่องจากไม่มีสัมพันธภาพที่ดีกับผู้บริหาร
  • สื่อสารผิดพลาดหรือตั้งสมมติฐานผิดๆ คนทำงานต้องต้องคาดเดาความต้องการของเจ้านาย ไม่มีความชัดเจน โดยเฉพาะเรื่องที่จำเป็น 
วิธีแก้ไข: เปิดใจให้กว้างขึ้น สร้างสัมพันธภาพใหม่ๆ วิเคราะห์ระดับความห่างเหินของคุณทั้งระดับส่วนตัวและระดับองค์กร สร้างเครือข่ายของคุณ รวบรวมผู้เชี่ยวชาญ ซักซ้อมสิ่งที่ต้องการจะสื่อสารกับผู้อื่นให้ตรงกับความต้องการของผู้รับแต่ละคน ใส่ใจผลกระทบที่เกิดและไม่เกิดจากตัวคุณ เปิดเผยความต้องการให้ผู้อื่นทราบอย่างชัดเจน ข้อควรระวังคือ วัฒนธรรมความห่างเหิน

7.ผู้บริหารผู้ชอบออกนอกกฎ "คุณรู้ดีว่ากฎมีไว้เพื่อแนะนำเท่านั้น" ผู้บริหารประเภทนี้มีความคิดสร้างสรรค์ และมุมมองที่ต่างจากคนอื่น แต่มีข้อเสียคือ หุนหันพลันแล่น โดยไม่คำนึงถึงผลกระทบจากการกระทำของตน ชอบทดสอบขอบเขตอำนาจของตน ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ท้าทายมาตรฐานเดิมๆ กระทำการโดยไม่ยั้งคิดและวางแผนให้รอบคอบ ละเลยสิ่งที่เป็นธุรกิจหลักขององค์กร เบื่อง่าย ไม่ชอบรายละเอียดของงาน เป็นนักปฏิบัติที่ไม่เอาไหน ขาดความอดทน ความสนใจสั้น ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • ผู้คนเริ่มไม่แน่ใจเกี่ยวกับสัญญาและโครงการที่เริ่มไว้ เพราะมักมีการเปลี่ยนจากโครงการหนึ่ง หรือนโยบายหนึ่ง ไปยังอีกโครงการหรืออีกนโยบาย ทั้งที่โครงการที่แล้วเพิ่งเริ่มหรือเพิ่งเปลี่ยนนโยบาย ทิ้งให้โครงการเก่าดำเนินการอย่างไร้ทิศทาง ไม่ต่อเนื่อง
  • การเห็นเรื่องทุกอย่างเป็นสิ่งท้าทายไปหมดทำให้คนอื่นสติแตกและสับสนจากการเปลี่ยนไปสู่นโยบายหรือโครงการใหม่ๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งริเริ่มโครงการใหม่ หรือประกาศนโยบายไปไม่นาน
  • มักทำตามความพอใจตนเอง กล้าได้กล้าเสีย คาดหวังให้คนอื่นเข้าใจและทำตามความคิดตน แทนการชักจูงให้เชื่อถือ ผู้ไม่เห็นด้วยถูกเพิกเฉยต่อความขัดแย้งหรือการถูกกล่าวหา มีปฏิกิริยาทางลบโดยไม่สมควรต่อผู้อื่น ลูกน้องมักตีจาก
  • มักตกหลุมพรางความผิดพลาดของตนเสมอ เนื่องจากผู้บริหารใช้ทักษะการปฎิเสธ การกลบเกลื่อน และฝีปากชักจูงผู้อื่นว่าไม่ใช่ความผิดของตน หรือเบี่ยงเบนประเด็น ทำให้ปัญหาไม่ถูกจัดการอย่างจริงจัง ถูกละเลย และไม่ได้รับการแก้ไข 
วิธีแก้ไข: พยายามรับผิดชอบสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ กำหนดว่ากฎเกณฑ์ใดมีความสำคัญที่ต้องทำตามนั้น ลองเป็นผู้รับผลกระทบจากการออกนอกกฎ เพื่อให้คิดถึงผู้อื่นที่ได้รับผลจากการกระทำของตน มอบความวางใจให้ที่ปรึกษา คำนึงว่า “การจัดการกับการชอบทำตัวออกนอกกฎนั้นหมายถึง การรู้ว่าเมื่อใดควรทำตามธรรมชาติ และสามารถออกนอกกฎได้กับการรู้ว่าเมื่อใดไม่สามารถทำได้” 

8.ผู้บริหารผู้ชอบทำตัวไม่เหมือนใคร "คุณรู้สึกสนุกที่จะทำอะไรไม่เหมือนคนอื่น"         ผู้บริหารประเภทนี้มักก้าวหน้าในสภาพแวดล้อมที่สร้างสรรค์ เน้นการใช้ความคิด มีการเปลี่ยนแปลงที่ยืดหยุ่น มีจุดแข็งคือศักยภาพในการคิด เสนอแนวทางแก้ปัญหา ฉลาดเฉียบแหลม มีมุมมองทางธุรกิจที่ต่างออกไป เห็นลู่ทางและโอกาสใหม่ๆ ที่ไม่มีใครมองเห็น แต่จุดด้อยคือไม่จัดลำดับความสำคัญของงาน ไม่สามารถนำความคิดดีๆ มาปฏิบัติจนลุล่วงหรือขาดทักษะการผลักดันงานอย่างเป็นระบบ ชอบคิดมากกว่าทำ ขาดความอดทน เปลี่ยนใจบ่อย มีพฤติกรรมประหลาดแหวกแนวที่ถูกคนอื่นมองเป็นสิ่งกวนประสาทในยามวิกฤต แปลกแยกแบบไร้การควบคุมบางครั้งถึงขั้นเพี้ยน รวมทั้งมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะไม่ควรกับผู้ร่วมงาน ผลเสียที่จะเกิดขึ้น 

  • ไม่สามารถจัดลำดับความสำคัญของงานและกำหนดแนวทาง ทิศทางกลยุทธ์ของธุรกิจที่ชัดเจน เพื่อให้ผู้ร่วมงานทุ่มเทไปยังงานนั้น ไม่ใช่ทำทุกอย่าง
  • ชอบทำงานคนเดียว ความแปลกแยกทำให้ไม่มีคนกล้าเข้าใกล้ ชอบความเป็นส่วนตัว จมกับความคิดตนเอง
  • ผู้คนมักไม่จริงใจกับผู้บริหารประเภทนี้ เพราะมักถูกมองว่าไม่จริงจัง เอาแน่นอนอะไรไม่ได้ 
วิธีแก้ไข: ต้องกำหนดและจำกัดสิ่งสำคัญที่สุดที่จะนำไปปฏิบัติ กำหนด 'ต้นทุน' ที่ยอมจ่ายในการเปลี่ยนแปลงตัวคุณให้เหมือนคนอื่นเพื่อบรรลุเป้าหมายได้มากน้อยแค่ไหน พยายามหาคนแวดล้อมตัวคุณที่เป็นนักปฏิบัติ ซึ่งสามารถนำความคิดคุณไปปฏิบัติให้เกิดผลจริง ตระหนักถึงช่องว่างระหว่างความตั้งใจกับผลกระทบที่เกิดขึ้น ลองบันทึกหรือคุยกับคนที่ไว้ใจได้ว่ามุมมองของคุณกับลูกน้องในเรื่องเดียวกันแตกต่างกันอย่างไร ให้คิดเสมอว่า”ไม่ต้องการให้ผู้อื่นสับสนว่าต้องทำอะไรบ้าง ไม่ต้องการให้ผู้อื่นคิดว่าตนไม่จริงจังในการบริหารองค์กร และไม่ต้องการจุดประกายความคิดมากมาย โดยไม่ได้เห็นความคิดใดเลยถูกนำไปขยายผลจนสำเร็จ” 


9.ผู้บริหารผู้ต่อต้านความเงียบ "ความเงียบของคุณมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการเห็นด้วย" ผู้บริหารประเภทนี้มีความแตกต่างกันระหว่างคำพูดกับการกระทำ มี 2 บุคลิกในตัว คือบุคลิกส่วนตัวและบุคลิกที่ปรากฏภายนอกที่ไม่สอดคล้องกัน เช่น บอกลูกน้องว่าบริษัทกำลังเติบโต ขณะเดียวกันกลับสั่งลดค่าใช้จ่าย ปลดคนงาน หรือแสดงท่าทีเห็นด้วยกับโครงการที่เสนอในที่ประชุม แต่กลับระงับการสนับสนุนต่างๆ ของโครงการ ไม่ยอมเปิดเผยสถานะแท้จริงออกมาให้ผู้อื่นทราบ มักมีความเชื่ออย่างเหนียวแน่น พยายามหาข้ออ้าง หลีกเลี่ยงข้อขัดแย้ง ผลเสียที่จะเกิดขึ้น
  • มีแต่ลูกน้องที่สับสนและไม่พอใจคุณ ไม่มั่นใจ อารมณ์เสียบ่อยๆ (โกรธ) เนื่องจากผู้บริหารไม่ทำตามที่พูดไว้ ไม่ตรงไปตรงมา
  • ลูกน้องคุณมักแสดงอาการเยาะเย้ยถากถางมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เชื่อคำพูดหรือลดความน่าเชื่อถือต่อซีอีโอ 
  • มีความแตกแยกระหว่างพันธมิตร ทีมงาน และความเป็นหุ้นส่วน
  • คุณสัญญาเพียงลมปาก พยายามเอาใจผู้อื่น และไม่แสดงเจตนาที่แท้จริงให้ใครเห็น ทำให้ลูกน้องผิดหวังทั้งระยะสั้นและระยะยาว 
วิธีแก้ไข: ควรตระหนักถึงช่องว่างระหว่างความคิดกับการกระทำของตัวคุณเอง พยายามคิดว่าสิ่งที่แสดงออกตรงกับความรู้สึก ความต้องการที่แท้จริงหรือไม่ ลองเปรียบตัวเองเป็นคนที่คุณทำงานด้วย จัดการกับสิ่งที่เป็นข้อขัดแย้ง เปิดเผยข้อโต้แย้งในใจ ดูแบบอย่างผู้บริหารอื่นที่ประสบความสำเร็จ  

10.ผู้บริหารจอมสมบูรณ์แบบ "คุณจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เสียจนไม่มีที่ติ แต่กลับพลาดในเรื่องใหญ่ๆ" ลักษณะผุ้บริหารประเภทนี้ มีความจู้จี้ผิดปกติ หมกมุ่นกับรายละเอียดเล็กๆ ที่ไร้สาระ จนละเลยภาพใหญ่ เป้าหมายแท้จริง กลัวความไม่เรียบร้อย วุ่นวาย สถานการณ์ที่ไม่ได้เป็นไปด้วยดี ทางเลือกที่ไม่ชัดเจน ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • มีความยากลำบากในการแบ่งงาน ไม่เชื่อว่าคนอื่นจะทำได้ดีเท่า
  • เน้นที่รูปแบบมากกว่าการใช้งาน ความสวยงามมากกว่าสาระ
  • เริ่มขาดความสนใจเรื่องคน และเริ่มมองข้ามสิ่งสำคัญที่มองเห็นได้ชัดเจน ไปมุ่งที่รายละเอียด ทำให้พลาดเรื่องแนวโน้มของธุรกิจ
  • ติดในวงจรความเครียดที่เลวร้าย เนื่องจากพยายามทำให้ทุกสิ่งสมบูรณ์ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ 
วิธีแก้ไข: ลองตรวจสอบต้นทุนที่เกิดจากการตรวจสอบรายละเอียดของคุณ เช่น ความเครียด โอกาสที่เสียไปเนื่องจากมัวแต่วุ่นวายแก้ไขรายละเอียด หรือตรวจสอบงานผู้อื่น การระมัดระวังสิ่งเล็กน้อยให้สมบูรณ์ คิดถึงผลผลิตจากลูกน้องที่ลดลง เนื่องจาความเชื่อว่าคุณทำได้ถูกต้องกว่าจึงไม่ยอมแบ่งงานให้ หรือคุณลงลึกกับรายละเอียดของงานจนเกินจำเป็นไม่มีใครตอบได้ จัดลำดับความสำคัญของงาน เรียนรู้ที่จะอยู่กับความไม่สมบูรณ์แบบสำหรับโครงการที่ไม่สำคัญนัก และลดมาตรฐานสำหรับผู้อื่นลงบ้าง
 

11.ผู้บริหารนักเอาอกเอาใจ "คุณต้องการชนะใจคนทั้งโลก" ผู้บริหารประเภทนี้มักหาคะแนนนิยม ด้วยการพยายามคาดคะเนและทำสิ่งที่ผู้เกี่ยวข้องต้องการ หลีกเลี่ยงความขัดแย้งและข้อโต้แย้ง เข้าใจเรื่องการเมืองในองค์กรอย่างดี แต่ถูกมองว่าเป็นผู้นำที่อ่อนแอเพราะยอมทำตามผู้ที่ข่มขู่ ไม่มีจุดยืนและหลักการ โดยปกติกลุ่มลูกน้องของผู้บริหารมักมีความเป็นตัวเองสูง เชื่อมั่นในตนเอง ชิงดีชิงเด่น มักสร้างความขัดแย้ง ทำให้คุณเกิดความเครียด ที่จะขจัดความขัดแย้งนั้น คุณกระทำสิ่งต่างๆ เพื่อให้ทุกคนพอใจที่สุด ไม่ใช่เพื่อให้ได้ผลผลิตมากที่สุด ผลเสียที่จะเกิดขึ้น

  • สูญเสียแรงสนับสนุนและความจงรักภักดีจากผู้อื่น เนื่องจากไปสัญญากับลูกน้อง แล้วสัญญานั้นมีความขัดแย้งกันเอง จึงไม่สามารถทำตามทุกสัญญาที่รับปากไว้กับทุกคนได้ ไม่เต็มใจที่จะยืนหยัดเพื่อลูกน้อง
  • ขาดไฟหรือความคิดสร้างสรรค์ในบรรยากาศการทำงาน เพราทุกคนถูกทำให้สงบ ไม่แสดงความรู้สึกขัดแย้งทางความคิดซึ่งช่วยจุดประกายประเด็นใหม่ๆ
  • ปฏิเสธการเผชิญปัญหายุ่งยากในเรื่องคน เช่นการตัดสินปัญหาความขัดแย้งระหว่าลูกน้อง หรืการคัดเลือกลูกน้องรับตำแหน่งสำคัญ 
วิธีแก้ไข: ระบุถึงสิ่งที่คุณเชื่อมั่นและหมั่นนึกถึงบ่อยๆ เมื่อต้องตัดสินใจเรื่องคน เลือกที่จะอยู่ในความขัดแย้งบ้าง ปกป้องผู้ที่สมควรจะได้รับการป้องกัน การเป็นที่เคารพของผู้อื่น ย่อมดีกว่าการเป็นที่ชื่นชอบของผู้อื่น 

บทส่งท้าย 


เพราะเหตุใดซีอีโอจึงประสบความสำเร็จ ผู้บริหารบางท่านอาจมีมากกว่า 1 พฤติกรรมบ่อนทำลาย สิ่งที่ควรทำคือ
 
1.  พยายามค้นหาความเครียดแบบใดบ้าง ที่ทำให้เกิดพฤติกรรมบ่อนทำลาย
2.     แนวทางปรับพฤติกรรม ต้องใช้ทั้งทรัพยากรภายในและภายนอก
3.     ต่อสู้กับความล้มเหลว การวิเคราะห์เชิงลบ ทบทวนความล้มเหลวที่ผ่านมาของตนเอง
4.     ประเมินจากลูกน้อง
5.     หาเพื่อนคู่คิดที่เข้าใจถึงงานของคุณ และสามารถให้ข้อคิดเห็นอย่างไม่มีอคติ

credit source: http://oknation.nationtv.tv/blog/taoja1/2008/05/10/entry-3 https://thumbs.dreamstime.com/b/angry-boss-points-finger-employee-screams-22109797.jpg
https://www.leadershipnow.com/leadershop/images/6763-7.jpg https://beyondbillables.com/wp-content/uploads/2017/09/boss-perfectionist.jpg https://c2.dq1.me/uploads/article_block/14472/article_featured_image/28626/large_thumb_candidate-1704890-2014-11-26-17-09-37.jpg  http://www.thorpnet.com/wp-content/uploads/2014/05/failure.jpg


Wednesday, 13 September 2017

สิ่งที่คุณต้องระวัง เมื่อทำธุรกิจในนามบุคคล

  สิ่งที่คุณต้องระวัง เมื่อทำธุรกิจในนามบุคคล
-------------------
1. อย่าลืมจดจดทะเบียนการค้า  
ถ้าคุณทำธุรกิจในนามบุคคล มีหน้าร้าน หรือมีเว็บไซต์ มีแฟนเพจ จะต้องมีหน้าที่ในการยื่นแจ้งจด ทะเบียนการค้ากับกรมพัฒนาธุรกิจการค้า ค่าจดทะเบียนการค้า 50 บาท แต่ถ้าไม่จดมีค่าปรับ 2,000 บาท
อ่านเพิ่มเติิม
https://www.dbd.go.th/ewt_news.php?nid=373-------------------------
2. ยื่นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา  
ทุกๆปีต้องยื่นภาษีเงินได้บุคคลธรรม เมื่อคุณมีรายได้เกินปีละ 60,000 บาท (ย้ำว่ารายได้คือ เงินเข้าที่ยังไม่หักอะไรเลย) ค้าขาย เปิดร้าน ต่างๆเมื่อเข้าเงื่อนไขต้องยื่นภาษี ต้องยื่นปีละ 2 ครั้ง
ภาษีกลางปี ยื่นแบบ ภงด 94 ภายใน 30 กย
ภาษีเต็มปี ยื่นแบบ ภงด 90 ภายใน 31 มีค

อ่านเพิ่มเติมได้ที่
http://www.rd.go.th/publish/558.0.html--------------------------
3. ระวังเข้าภาษีมูลค่าเพิ่ม VAT #แบบไม่รู้ตัว 
หากคุณขายสินค้าในปีเกิน 1.8 ล้านบาท ต้องเตรียมตัวเพื่อจดภาษีมูลค่าเพิ่ม และต่อไปทุกๆรายได้จะต้องเก็บเพิ่ม 7% และนำส่งกรมในทุกๆเดือน  #ภาษีมูลค่าคือจุดอ่อนที่ผู้ประกอบการผิดบ่อยที่สุด
แบบยื่น ภพ. 30
กำหนดการ ภายในวันที่ 15 ของเดือนถัดไป
อ่านเพิ่มเติมเรื่องเอกสารที่ใช้ในการจด VAT
http://download.rd.go.th/…/filead…/user_upload/vat/VAT05.pdf
แต่ถ้าคุณอยู่เป็นหนึ่งในลิสนี้ แม้จะขายได้มากแค่ไหนในแต่ละปี ก็ไม่ต้องจด vat http://www.rd.go.th/publish/7052.0.html 

credit page:
บัญชีอย่างง่าย เพื่อเจ้าของกิจการ

Monday, 24 July 2017

Finding your life purpose and Passion By VAS arrange By Ten

 Finding your life purpose and Passion By VAS     : JULY 2017

“You will have more of what you want”

คุณจะมีมากกว่าที่คุณต้องการ
“When you start something, you finish it
Else, you will never understand jigsaw of Big picture”
เมื่อคุณเริ่มทำสิ่งใด คุณจงทำมันให้เสร็จ
ไม่เช่นนั้นคุณไม่มีวันได้เข้าใจภาพทั้งหมดของจิ๊กซอร์ที่สำเร็จ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“100% or nothing 0%” more practice, more success, more skill. More harder, more stronger”

“What does it mean to be 100%”

เต็มที่100% หรือ ไม่มีอะไรเลย 0%
 การฝึกฝนมากขึ้น การประสบความสำเร็จที่มากขึ้น ทักษะที่มากขึ้น ความยากที่มากขึ้น ทำให้แข็งแกร่งมากขึ้น นั้นคือความหมายของคำว่า เต็มที่ 100%
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


“รู้จักคุณค่าของการตื่นตัวและการมี Passion และ การรักตัวเอง มันคือ Winner Mindset”

“ความขี้เกียจ/ผลัดวันประกันพรุ่ง /การกด Snooze นาฬิกาปลุกในตอนเช้า  
นั้นคือ “Looser Mindset”. (ความคิดของคนขี้แพ้)

มีเพียงคนขี้แพ้ /คนที่ลดคุณค่าของตัวเอง คนที่หาข้ออ้างให้ตัวเอง และ โทษสิ่งต่างๆรอบตัว แต่”ไม่โทษตัวเอง”
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“อย่าเอาความผิดพลาดมาตั้งเป็นเสา เพราะท้ายสุดเราจะถูกเสาเหล่านั้นล้อมตัวเราและ ขังเราไว้ในกรง ซึ่งติดกับ ในกรงแห่งความผิดพลาด จงเรียนรู้ เอาบทเรียนมา พัฒนา / ปรับปรุง / แก้ไข / จงเข้มแข็งและก้าวต่อไป”

--------------------------
“your success is waiting for you at the end of your comfort zone”
ความผิดพลาด อาจจะทำให้ได้การเรียนรู้ (คิดเชิงบวก ขจัดความคิดเชิงลบ) Learning by Doing….
-------------------------
“ทุกช่วงชีวิต เราเรียนรู้ถูก ผิด แล้วเราได้เรียนรู้ อะไรจากสิ่งที่ได้มา มันไม่ใช่การกล่าวโทษหรือลงโทษตัวเอง”|
------------------------------
“เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่ เลือกที่จะเป็นไปได้ เริ่มต้นจาด ความเชื่อ (believe) เชื่อว่าทำได้ เชื่อว่าเป็นไปได้ เชื่อว่าสำเร็จ เชื่อว่าทุกอย่าเปลี่ยนแปลงได้”
----------------------------
“Life is unfair” how and where your born?
ชีวิตไม่ยุติธรรม มันอยู่ที่คุณเกิดและเติบโตที่ใด?
“Life is Fair” because you can choose how to live?
ชีวิตนั้นยุติธรรม เพราะคุณเป็นคนเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างไร
-------------------
ถ้ารู้แต่คุณอธิบายไม่ได้ = nothing: เมื่อคุณรู้ คุณต้องอธิบายได้
รู้แล้วนำมาใช้เป็นพฤติกรรม ถ้าไม่นำความรู้ มาปรับใช้ นำมาพัฒนาตัวเอง นั้นมันสูญเปล่า (zero)
Communication คือ การขอ
Success of Failure : you asked for it!
ความสำเร็จที่ล้มเหลว : คุณเป็นคนถามถึงมัน(เอง)
Result = success   ผลที่ได้ คือ ความสำเร็จ
Result = success   ผลที่ได้ คือ ความสำเร็จ
-------------------
You cannot do what you do not want to do in your body & life
คุณไม่สามารถทำในสิ่งที่คุณไม่ต้องการทำ ทั้งร่างกายและจิตใจ
------------------------------
เปรียบเทียบ  Computer : hardware + software 
คอมพิวเตอร์ ประกอบไปด้วย ฮาร์ทแวร์(อุปกรณ์ จอ แป้นพิมพ์ CPU) และ ซ๊อฟแวร์ โปรแกรมต่างๆ
Human: Body + Mind   **** ร่างกายมนุษย์ ประกอบไปด้วย ร่างกาย และ จิตใจ
--------------------
Mind : สำนึก ประกอบไปด้วย
1. conscious mind  จิตรู้สำนึก      10%
Decision :think / felling / Talk / do
การตัดสินใจ ประกอบไปด้วย การคิด ความรู้สึก การพูด และ การกระทำ
Consist : Past + Creative + Decision  
ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านั้น ประกอบขึ้นมาจาก เหตุการณ์ในอดีต + ความสร้างสรรค์ และ การตัดสินใจ
2.Unconscious Mind จิตใต้สำนึก       90%
3. Field Mind : Visible Reality ว่าด้วยกฎของแรงดึงดูด


Communication :

คิดบวก + คิดดี + ทำดี +จิตดี + ปฏิบัติดี = Positive Ways , Good and More! (Heaven)
คิดร้าย+ ทำร้ายจิต + มองแง่ร้าย + ผลร้าย = Negative , Bad No! ,No! more (Hell)
สรุปคือ การสื่อสารกับจิตใต้สำนึก( Unconscious Mind) ในการบอกในสิ่งที่ ดี คิดบวก บอกเล่าในทุกสิ่งที่เป็น บวก เพราะ จิตของเราไม่รู้จักสิ่งที่เป็น ลบ เช่น คำว่า ไม่, อย่า ( No, not ,Don’t)
เช่น เราบอกกับตัวเองว่า  ฉันจะไม่นอนดึก   จิตใต้สำนึกเรียนรู้เพียง ฉันจะ....นอนดึก เพราะ
จิตของเราไม่ซึมซับ กับสิ่งที่เป็น ลบ  (ไม่ ,อย่า ) 
ฉะนั้น หากเราคิดเป็นคำสั่ง ลบ ผลที่ได้ จะกลายเป็น เรานอนไม่หลับ หรือ นอนดึก โดยอัตโนมัติ
ฉะนั้น หากเราคิดเป็นคำสั่ง ลบ ผลที่ได้ จะกลายเป็น เรานอนไม่หลับ หรือ นอนดึก โดยอัตโนมัติ
-------------------------------------------------------------
“Be your Own Observe” จงหัดที่จะสำรวจตัวคุณเอง จากมุมมองภายนอก
วิธีคือ ให้สมมติตัวคุณ เป็นกล้อง ที่มองจากด้านหลังของตัวเอง มองจากมุมสูงลงมาที่ตัวตน 
แล้วตั้งคำถามว่า
วิธีคือ ให้สมมติตัวคุณ เป็นกล้อง ที่มองจากด้านหลังของตัวเอง มองจากมุมสูงลงมาที่ตัวตน
แล้วตั้งคำถามว่า …
Why am I ,Thinking, Feeling ,talking and doing the way I am?
ทำไมฉันถึงคิด รู้สึก พูด และ กระทำ ในแบบนั้น?
--------------
Be Unique ,Be better than yesterday
จงเป็นตัวตน เป็นอะไรที่ดีกว่าเมื่อวาน
 ------------------------------------------------------------------------
ขั้นตอนสู่ความสำเร็จในชีวิต
Now>>>> Passion>> Life Purpose>>> Vision>>>>> Life
ปัจจุบันที่เราเป็น>>>>>> แรงปรารถนา>>>>>>> เป้าหมายในชีวิต>>>>>> วิสัยทัศน์>>>> ชีวิตสมบูรณ์แบบ
Passion: แรงปรารถนานั้น ประกอบไปด้วย
How to do? ทำอย่างไร   // How to Difference? ทำให้แตกต่างอย่างไร
Love everything you do รักในทุกสิ่งที่คุณทำ
How to do? ทำอย่างไร   // How to Difference? ทำให้แตกต่างอย่างไร
Love everything you do รักในทุกสิ่งที่คุณทำ
Life Purpose: Role / Do / Talent / professional
เป้าหมายในชีวิต ประกอบไปด้วย บทบาทหน้าที่ / การกระทำ / ไหวพริบ ปฎิภาณ / ความเชี่ยวชาญ
Vision : Long term Goal / Short Term Goal
ปัจจุบันของหลายๆคน เมื่อมีPassion (แรงปรารถนา) ต่อไปคือการมีเป้าหมายในชีวิต และจากนั้นคือวิสัยทัศน์โดยจะมีความสำเร็จทั้งในระยะสั้น (Short Term Goal) และความสำเร็จในระยะยาว (Long term Goal)

----------------------
Passion make “Creative” not focus on Competitive Focus man behind products
แรงปรารถนาจะทำให้เกิดความสร้างสรรค์ อย่าไปใส่ใจตรงที่คู่แข่งของคุณ, มุ่งไปที่ตัวบุคคล มากกว่า ตัวสินค้า
ยกตัวอย่าง หากคุณใส่ใจแต่พัฒนาตัวเอง ให้ดีกว่าเมื่อวาน ดีกว่าเดือนที่แล้ว ปีที่แล้ว เพิ่งการพัฒนาศักยภาพในทุกด้าน คุณไม่จำเป็นต้องไปดูคู่แข่ง เพราะการไปสนใจคู่แข่ง จะทำให้คุณขาดความต่อเนื่องในการความมุ่งมั่นพัฒนาตนเอง เพราะถ้าคุณมุ่งมั่นพัฒนาตัวเองต่อเนื่อง คุณจะทิ้งระยะห่างคู่แข่งคุณไปเรื่อยๆ โดยที่คุณไม่จำเป็นต้องหันกลับมาดูคู่แข่งอีกต่อไป…….
Product + Philosophy + story telling = Branding
(Philosophy is Vision)
-----------------------------------------------
If it not broken don’t fix it, if it is not broken make it better
ถ้ามันไม่พัง ไม่ต้องไปซ่อมมัน แต่ถ้ามันไม่พังก็จงทำให้มันดีกว่า
Relationship :Emotion >>> Communication >>> Relationship >>> Stress
ความสัมพันธ์
เริ่มต้นที่ อารมณ์ >>>> การสื่อสาร >>>> ความสัมพันธ์ >>> ความตึงเครียด (สุขภาพจิต+กาย)
ยกตัวอย่าง เช่น
อารมณ์ดี >>พูดในสิ่งดีๆ >>>>สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับตัวเองและคนรอบข้าง >>> ส่งเสริมสภาพจิตใจและกายในทางที่ดี
ในทางกลับกัน
อารมณ์ไม่ดี >>พูดในสิ่งร้ายๆ แง่ลบ >>>>สร้างความสัมพันธ์ที่แย่กับตัวเองและคนรอบข้าง >>>บั่นทอนสุขภาพจิตใจและกาย นำไปสู่ความเครียด >>>ส่งผลและก่อให้เกิดอาการป่วยทั้งกายและจิต
 และท้ายที่สุดคือ สาเหตุเหล่านั้นก็นำมาสู่ สาเหตุของการตาย
 และท้ายที่สุดคือ สาเหตุเหล่านั้นก็นำมาสู่ สาเหตุของการตาย
Conscious Mind & Unconscious Mind จิตรู้สำนึกและ จิตใต้สำนึก
ทั้งสองล้วนแต่สื่อสารกัน ทั้งสองทาง เข้าหากันตลอดเวลา การที่เราบ่น ตำหนิ มีความเศร้า หดหู่ จะสร้างรูปแบบการจดจำในด้านไม่ดี และถูกฝังในUnconscious mind (จิตใต้สำนึก) และ วันหนึ่ง  Unconscious mind(จิตใต้สำนึก) ก็จะสั่งกลับมาที่ Conscious Mind (จิตรู้สำนึก)ให้กระทำบางอย่างออกมา
SEE… เหตุการณ์สำคัญที่มีอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้อง  Significant Emotional Experience
Relationship
1.I forgive you ฉันให้อภัยคุณ
2.I forget it  ฉันจะลืมมันเสีย
3.Remember  จะจดจำเรื่องราวดีๆ
4.Love and Apply  เรียนรู้จักรักและปรับเข้าตัว
5.Seek forgiven ค้นหาการให้อภัย
Decision Health ประกอบไปด้วย Goal / Intention / Outcome (จุดหมาย / ความตั้งใจ / ผลลัพธ์)
การควบคุมอารมณ์ บางครั้งอารมณ์ของเรานั้น ขึ้นๆ ลงๆ ไม่สม่ำเสมอ ทั้งนี้ปัจจัยที่ทำให้อารมณ์ไม่นิ่ง อาจจะเกิดจากปัจจัยหลายอย่าง ทั้งภายในและภายนอก
สรุป อารมณ์ที่นิ่ง จะทำอะไรก็ได้ และสามารถทำทุกอย่างได้อย่างสม่ำเสมอ 
แต่ถ้าคุณอารมณ์ไม่นิ่ง คุณจะไม่สม่ำเสมอ คุณจะไม่มีตัวตน คุณไม่รู้จักโต  
ความสม่ำเสมอต่อเนื่องจะกลายเป็นการพัฒนา การฝึกอย่างสม่ำเสมอ ซ้ำๆ เสมอๆ เช่น การมาทำงานตรงต่อเวลา สม่ำเสมอๆ คุณจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เป็นต้น
แต่ถ้าคุณอารมณ์ไม่นิ่ง คุณจะไม่สม่ำเสมอ คุณจะไม่มีตัวตน คุณไม่รู้จักโต  
ความสม่ำเสมอต่อเนื่องจะกลายเป็นการพัฒนา การฝึกอย่างสม่ำเสมอ ซ้ำๆ เสมอๆ เช่น การมาทำงานตรงต่อเวลา สม่ำเสมอๆ คุณจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เป็นต้น
“ความไม่สม่ำเสมอนั้น พึ่งพาไม่ได้ สิ่งที่ไม่สม่ำเสมอ นั้น คือ อารมณ์ นั้นเอง”  ………
สิ่งที่ทำได้นั้นคือ ห้ามโกรธ ห้ามกลัว ไม่ต้องมีที่ส่วนหนึ่งส่วนใดในร่างกาย “เก็บอารมณ์”เหล่านั้นเอาไว้ นั้นคือ ความตระหนักรู้ (Conscious Mind) แต่ไม่ใช่ความกลัวในสิ่งเหล่านั้น
----------------
เราควรที่จะLock ความรู้สึกเหล่านั้น และ ช่วยเหลือผู้คนไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะจากโลกนี้ไป
1.ความสุข Happy
2.ความรัก Love
3.ความกล้าหาญ ความมุ่งมั่น มุมานะ Brave / Courage
4.เข้าประเด็น จุดมุ่งหมาย Focus 
5.เปิดใจ
----------------
เราควรที่จะLock ความรู้สึกเหล่านั้น และ ช่วยเหลือผู้คนไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะจากโลกนี้ไป
1.ความสุข
1.ความสุข Happy
2.ความรัก Love
3.ความกล้าหาญ ความมุ่งมั่น มุมานะ Brave / Courage
4.เข้าประเด็น จุดมุ่งหมาย Focus
5.เปิดใจ
เราทุกคนล้วนต้องทำทุกอย่าง 2 ครั้ง เสมอ
1.ทำในความคิด คือ การคิดทำ แต่ยังไม่ได้ลงมือปฏิบัติ
2.ทำความคิด เป็นการลงมือทำ คือ การนำเอาความคิดทำมาปฏิบัติให้เกิดผลจริง 
1.ทำในความคิด คือ การคิดทำ แต่ยังไม่ได้ลงมือปฏิบัติ
2.ทำความคิด เป็นการลงมือทำ คือ การนำเอาความคิดทำมาปฏิบัติให้เกิดผลจริง
---------------
Visualization Consist with Imagination and Creative
การสร้างภาพนามธรรม ประกอบไปด้วย ภาพ และการสร้างสรรค์
--------------
บทสรุปสุดท้าย
จงขอบใจทุกเหตุการณ์ในชีวิตที่ผ่านเข้ามา สอนให้รู้จัก และเรียนรู้ อารมณ์ที่เกิดขึ้น และที่ผ่านไป ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ที่ดีและร้าย สอนให้เราได้เข้าใจ จากนี้ไป บทเรียนที่ได้ จะทำให้เราแยกออกว่าสิ่งใดนั้น คือเพียงอารมณ์ และ สิ่งที่จะขัดขวางไม่ให้เรา เจริญก้าวหน้า หรือ ไปสู่จุดหมายได้.
-------------

Monday, 5 June 2017

ขบวนการโกง หวย-น้ำตาล-JV อภิมหาการโกงระดับประเทศ.

ใครที่อายุ30กว่าๆ คงเคยได้ยินข่าวประเภทนี้ แชร์น้ำมัน แชร์แม่นกแก้ว แชร์ชาร์เตอร์ และในขบวนการแชร์ที่เป็นตำนานมากที่สุดคือ คดีแม่ชม้อย นับว่าเป็นคดีที่สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจในวงกว้าง ใน ณ เวลานนั้น 
หลายปีที่ผ่านมา มีผู้พยายามทำธุรกิจที่เข้าข่าย หลอกลวงไม่ว่าจะเป็นธุรกิจแชร์ลูกโซ่ ธุรกิจขายตรงบังหน้า แต่ไม่แคล้วที่จะถูกสังคมออนไลน์จับตา แฉ และกระชากหน้ากาก ออกมา วันนี้ขอพูดเรื่องธุรกิจที่ทำเป็นขบวนการ "หลอกลวง" โดยการชักจูงผลประโยชน์มหาศาล 
 ขบวนการนี้ จะจัดตั้งบริษัท จดทะเบียน กับกรมพัฒนาธุรกิจการค้า ดูแล้วมีความน่าเชื่อถือ แต่ถ้าเจาะลึกลงไปดูในแบบการยื่นงบดุล จะพบว่า ไม่มีกิจกรรมเคลื่อนไหวทางธุรกิจใดๆเลยในตลอดระยะเวลาจัดตั้งมา ดูแล้วน่าแปลกใจ
ขบวนการนี้ จัดตั้งบริษัทหลายบริษัทฯ บางบริษัทมีชื่อผู้ร่วมในกรรมการหลายคนมาก มีทั้งคนไทยและต่างชาติ แต่บุคคลที่มีอำนาจ ลงลายมือชื่อ มีเพียงหัวหน้าขบวนการนี้ เพียงคนเดียว จะมีบางบริษัทที่จะมีชื่อลูกของหัวหน้าขบวนการนี้ร่วมอยู่ด้วย 
ขบวนการนี้ มีบริษัทมีที่ตั้ง มีที่อยู่อย่างเป็นหลักแหล่ง แต่จะสังเกตได้ว่า บริษัทนี้มีอาคารเป็นลักษณะบ้านหลังเดียว กลางพื้นที่ขนาดใหญ่ ซึ่งถ้าดูจากรูปการณ์ของธุรกิจที่ทำ ก็ดูแล้วไม่น่าจะสอดคล้องกันสักเท่าไหร่
 สิ่งที่ขบวนการนี้กระทำอยู่  
1.โครงการขนาดใหญ่ เงินก้อนโตจากต่างชาติ และภาพฝันสวยหรู 
เช่น โครงการก่อสร้างที่เก็บพืชผลทางการเกษตร สำหรับประเทศที่ยากจน ใช้พื้นที่ขนาดใหญ่ มีการจัดประชุมกับผู้เกี่ยวข้องหลายต่อหลายครั้ง แต่ที่น่าสังเกต คือไม่มีหน่วยงานของรัฐ เข้ามาเกี่ยวข้อง หรือ ตรวจสอบ 
วิธีการโกง คือการให้เจ้าของธุรกิจการเกษตรรายใหญ่ๆ เหล่านั้น หาก สนใจเข้าโครงการ(ปลอมๆ)นี้ จะต้องมาเซ็นต์สัญญาร่วม พร้อมกับวางเงินประกัน เพื่อร่วมธุรกิจ หรือเรียกว่า Joint Venture (JV)  
สำหรับพื้นที่ขนาดใหญ่ ที่จะเอามาทำโครงการนี้ ขบวนการนี้ ก็จะใช้วิธีเล่าเรื่องโครงการขนาดใหญ่ โดยชักชวนให้เจ้าของที่ มาร่วมโครงการ มาถือหุ้น เมื่อโครงการเกิด รายได้ที่เข้ามาก็หักกับค่าพื้นที่ แต่ก็ต้องเอาเงินมาวางเพื่อร่วมโครงการนะ 
หายนะ 
เมื่อได้เงินจากทางธุรกิจเกษตรรายใหญ่ พร้อมทั้งมีเอกสารและเงินของเจ้าของที่(ส่วนหนึ่ง) ก็ถึงเวลาเอาข้อมูลโครงการนี้ ไปหานายทุนต่อไป นั้นคือสิ่งที่ทางขบวนการนี้ มักจะกล่าวอ้าง เมื่อดึงเวลามาสักพัก หลายครั้งที่คนที่เกี่ยวข้อง เดือดร้อน และเสียหาย พยามติดต่อกลับไป หัวหน้าขบวนการนี้ ก็มักจะใช้มุขว่า ติดประชุม เดี๋ยวโทรกลับ ซึ่งบุคคลนี้ เป็นหัวหน้าขบวนการ มีคำนำหน้าด้วยวุฒิการศึกษา แต่ตลอดระยะเวลา ไม่เคยรับผิดชอบในคำพูดที่เคยพูดไว้  
ยังมีอีก 
ยังมีโครงการจะสร้างห้างสรรพสินค้า และโครงการที่ล้วนแล้วเป็นโครงการเฟ้อฝัน หลอกลวงทั้งสิ้น แม้กระทั้งเว็ปไซต์ของบริษัทนี้ ถ้าดูๆแล้ว ล้วนแต่เป็นเรื่องแต่งเหมือนนิยาย โครงการที่ผ่านมา ซึ่งไม่เคยเห็นเป็นรูปร่างเลยสักชิ้น 
2.โค้วต้าหวย เรื่องนี้ปัจจุบันไปอยู่ในความดูแลของ DSI เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะไปทำกับคนของพรรคการเมืองใหญ่ระดับประเทศ ซึ่งผลจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องติดตาม
3.โค้วต้าน้ำตาลส่งออก เป็นเรื่องที่น่าตกใจว่า ทุกวันนี้ในกลุ่มไลน์ บางกลุ่มมีคนมาประกาศปาวๆ เรื่องน้ำตาลส่งออก ซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ขบวนการนี้         
วิธีการโกงคือ เสนอราคา แจ้งประกาศราคา โดยอ้างว่าเป็นล๊อตพิเศษจากบริษัทที่มีชื่อเสียง ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาด แผนต่อมาหากอยากได้น้ำตาล ล๊อตนี้จะต้้องทำการจองโดยจะต้องโอนเงิน ล่วงหน้า เมื่อโอนเงินมาแล้ว "อ้อยเข้าปากช้าง" ขบวนการนี้จะใช้วิธีอ้าง เลื่อน ไม่มีกำหนด หากผู้เสียหายจะแจ้งความก็จะใช้อุบายต่อเวลา ว่าใกล้จะได้แล้ว แล้วก็ดึงประวิงเวลาต่อไป ในอีกเกมการโกงคือ หากอยากได้เงินคือ ต้องเพิ่มเงินโอน เพื่อให้ได้เงินคืนกลับ (ซึ่งหากใครทำตามเกมนี้ ก็จะถูกวนกลับไปวงเวียนเดิมอีก)
  
เราคงไม่อาจจะนำรูปจริงของหัวหน้าขบวนการนี้มาลงได้ จึงหารูปที่ใกล้เคียง เท่าที่จะเป็นไปได้มาแทน เราก็ได้แต่หวังว่าสักวันนึง กระบวนการยุติธรรม และความเป็นธรรมจะเกิดขึ้นกับผู้กระทำและผู้ได้รับความเสียหาย





คาดว่ายังมีโครงการและวิธีการโกงอีกหลายรูปแบบที่กลุ่มคนเหล่านี้ พยามดึงเงินออกจากกระเป๋า จากคนที่ทำมาหากินอย่างสุจริต 
ประเด็นที่อยากจะบอกให้ทุกท่านที่ได้อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ 
1.ถ้าหากมีการจะเสนอขายสิ่งใด ในราคาที่ต่ำกว่าราคาท้องตลาด หรือราคาที่ควรจะเป็น จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม จำไว้นะครับว่า ทุกอย่างต้องมีที่มาที่ไป จะถูกก็เพราะเหตุผลอะไร จะถูกเกินไปต้องสำแดงให้ชัดเจน ว่าสิ่งๆนั้นไม่ใช่ของโจร หรือของลักขโมยมา 
 2 หากมีโครงการใดก็ตามที่เสนอเงื่อนไข ข้อเสนอ ที่ดูสวยงามเกินไป ดูอะไรๆก็ง่ายไปหมด ตกลงราคากันอย่างไม่มีเอกสารยืนยัน เป็นเพียงแค่คำพูด ทางวาจาลให้คุณลองพิจารณาว่า เงื่อนไขเหล่านี้ แบบนี้ ทำไมมาถึงคุณได้ แล้วทำไมคนอื่นๆ ถึงไม่ได้ข้อเสนอแบบนี้
3.ถ้าคิดว่าไม่แน่ใจว่าท่านกำลังจะถูกหลอกหรือไม่ ลองเอาไปปรึกษากับทนายที่ท่านรู้้จัก หรือลองตั้งกระทู้สอบถามในเว็ปไซต์ชื่อดังตัว "P" ที่เป็นศูนย์รวมนักสืบออนไลน์ ให้ช่วยฉายแสงสว่างในที่มืดแก่คุณ ช่วยกันกระชากหน้ากากมิจฉาชีพพวกนี้ นั้นก็เป็นวิธีสังคมรุมกดดันจนคนเหล่านี้ไม่มีทียืนต่อไปในสังคม





Saturday, 26 November 2016

คนไทยแชร์จนไร้สติ

ที่เรียกว่าคนไทยแชร์จนไร้สติ ส่งต่อข้อมุล ข้อความกันจนไม่ได้ตรวจสอบว่า
เรื่องราวที่ได้อ่านมา จริงหรือ ไม่จริง
 
นักการตลาดบางประเภท สร้างViral marketing เพื่อให้คนทั่วไปดู แชร์ ส่งต่อ กลายเป็นการทำการตลาดแบบนึง ในช่วงเวลานึงที่ได้รับความนิยม แต่มันเป็นเรื่องไม่จริง หวังประโยชน์ทางการค้า และเป็นวิธีที่สุดท้าย ผู้บริโภคก็รู้ว่าตัวเองเป็น"เหยื่อ" ทางการตลาดและกลายเป็น"ไอ้โง่" ในช่วงเวลาต่อมา
ข่าวลือ โดยที่มีสรรพนามว่า "เค้า" เล่าว่า "เค้า"บอกว่า ซึ่งก็ไม่อาจจะหาที่มาว่า "เค้า" คือใคร หรือคือตัวละครสมมติ ที่ไม่มีจริงๆ แต่คนที่สร้างข่าวลวง ก็เพียงหา สรรพนามยกขึ้นมาเท่านั้นเอง 
ในสังคมสมัยนี้ ถ้าคุณเล่น social network คุณจะพบข้อมูลมากมาย บางเรื่องก็เป็นเรื่องจริง บางเรื่องก็ชวนสงสัย บางเรื่องก็ชวนให้คิดและหาคำตอบต่อ ถึงเวลาแล้วที่เราต้อง แยกให้ออกว่า เรื่องอะไรคือเรื่องที่ยังเป็นข้อสงสัย ยังสรุปไม่ได้ หรือเป็นข้อเท็จจริง ไม่จำเป็นต้องส่งต่อ เพราะบางครั้ง เรื่องข้อเท็จจริงก็เป็นเพียง เรื่องที่นำไปสู่เรื่องการตลาด ของนักการตลาดที่หวังผลให้คุณเป็นผึ้ง ที่เอาเกสร ไปส่งต่อยังพืชต้นอื่นๆ
แล้วจะทำยังไงดี 
ขอยกเอาหลัก กาลามสูตร คือ พระสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ชาวกาลามะ หมู่บ้านเกสปุตตนิคม แคว้นโกศล (เรียกอีกอย่างว่า เกสปุตตสูตร ก็มี) กาลามสูตรเป็นหลักแห่งความเชื่อที่พระพุทธองค์ทรงวางไว้ให้แก่พุทธศาสนิกชน ไม่ให้เชื่อสิ่งใด ๆ อย่างงมงายโดยไม่ใช้ปัญญาพิจารณาให้เห็นจริงถึงคุณโทษหรือดีไม่ดีก่อนเชื่อ มีอยู่ 10 ประการ ได้แก่
  1. มา อนุสฺสวเนน - อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการฟังตามๆ กันมา
  2. มา ปรมฺปราย - อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการถือสืบๆ กันมา
  3. มา อิติกิราย - อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการเล่าลือ
  4. มา ปิฏกสมฺปทาเนน - อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการอ้างตำราหรือคัมภีร์
  5. มา ตกฺกเหตุ - อย่าปลงใจเชื่อ เพราะเดาว่าเป็นเหตุผลกัน
  6. มา นยเหตุ - อย่าปลงใจเชื่อ เพราะการอนุมานคาดคะเน
  7. มา อาการปริวิตกฺเกน - อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการเดาจากอาการที่เห็น
  8. มา ทิฎฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา - อย่าปลงใจเชื่อ เพราะเข้ากันได้กับทฤษฎีที่                   พินิจไว้แล้ว
  9. มา ภพฺพรูปตา - อย่าปลงใจเชื่อ เพราะผู้พูดมีลักษณะน่าเชื่อถือ
  10. มา สมโณ โน ครูติ - อย่าปลงใจเชื่อ เพราะนับถือว่า ท่านสมณะนี้ เป็นครู           ของเรา
เมื่อใดสอบสวนจนรู้ได้ด้วยตนเองว่า ธรรมเหล่านั้นเป็นอกุศลหรือมีโทษเมื่อนั้นพึงละเสีย และเมื่อใดสอบสวนจนรู้ได้ด้วยตนเองว่า ธรรมเหล่านั้นเป็นกุศลหรือไม่มีโทษ เมื่อนั้นพึงถือปฏิบัติ
ตามหลักกาลามสูตร จะว่าไปแล้ว ก็ควรจะเป็นทฤษฎีว่าด้วยตรรกะ บางสิ่งไม่จำเป็นต้องเชื่อเพียงเพราะได้ยินเขามา มันคือเรื่องที่เล่าสืบกันมา การเดา การอนุมาน หรือเดี๋ยวนี้เรียกว่า มโน กันไปเอง ก็มี
ดังนั้นการฟังหูไว้หู อาจจะเป็นทางออกที่ดี แต่การแชร์ไปทั้งๆที่เรื่องนั้น อาจจะเป็นภัยต่อคนที่ถูกส่งต่อ มีคำนิยามว่า Cyber Bully ซึงเรื่องนี้ อยากให้ชม เรื่องนึงที่ทาง  Dtac เคยทำไว้ 2 แบบ 
หรือคุณจะเลือกเป็นแบบที่สอง
เราเลือกที่จะเป็นผู้ดู หรือผู้ส่งต่อ จะเป็นผู้หยุด หรือผู้สานต่อ ไม่จำเป็นทุกเรื่องที่เรา่ผ่านตา เราจะต้องส่งต่อ ลองพิจารณาดูนะครับ ถ้าคุณส่งต่อข้อมูลเท็จ ยิ่งมันเท็จมากเท่าไหร่ ความน่าเชื่อถือของตัวคุณ ต่อสายตาคนอื่นๆ ในSocial network คุณก็คงไม่ต่างจากเด็กเลี้ยงแกะในนิทานอีสป
กาลครั้งหนึ่ง สมัยเมื่อเกือบ 60-70 ปีที่แล้ว มีคนตะโกนในโรงภาพยนตร์ ว่าคนๆนึงทำการลอบปลงพระชนม์ฯ ผมมองว่านั้นคือจุดเริ่มต้นของการทำ Viral rumor คำถามที่ผมยังคิดเสมอคือเขาต้องการปล่อยข้อมูล เพื่อหวังผล สร้างจิตวิทยา ปั่นประสาท ฯลฯ
สุดท้ายแล้ว...เราควรพิจารณาข้อมูล ทุกครั้งไม่ว่ามันจะคือข้อมูลอะไร คุณอาจจะเป็นผู้ช่วย หรือ อาจจะเป็นผู้ร่วมทำลายก็เป็นได้ หรือสุดท้าย คุณก็คือ คนโง่ ที่ชอบแชร์..ในสายตาคนอื่น




Reference:https://th.wikipedia.org/wiki/กาลามสูตร

Sunday, 13 November 2016

พฤติกรรมของมนุษย์(ทั่วไป) ในมุมมองข้าพเจ้า

หลังจากที่ผมสังเกตพฤติกรรมคนรอบข้าง
ผมเริ่มพบว่าคนส่วนมากมักชอบทำตามกัน ทำในสิ่งที่คนอื่นได้ทำก่อนแล้ว
แล้วเมื่อมีใครคนใด ที่กระทำ หรือ คิด หรือ ปฎิบัติที่ต่างออกไป จะถูกมองว่า
เป็นคนประหลาด คิดต่าง แตกแยก และ นอกคอก

สิ่งที่คุณจะสังเกตง่ายๆคือ เวลาที่คุณไปเดินตลาดนัด ไม่ว่าแผงค้าขายไหน
ก็ขายสินค้าคล้ายๆกัน แต่ทำไมคนส่วนมาก ต้องไปรุมกันที่ร้านคนเยอะๆ
บางคนเข้าไปดู เพราะอยากรู้ว่า เค้ากำลังมุงดูอะไร ถ้ามันเข้ากับสิ่งที่คนๆนั้น กำลังสนใจ
ก็อาจจะใช้เวลาดูต่อ หยีบจับ และสุดท้ายก็ซื้อ 

ร้านอาหาร ถ้าร้านไหนคนเยอะๆ จอดรถยากๆ ที่ไม่ค่อยว่าง ทำไมยังต้องไปแย่งกันเพื่อไปกิน เราเดือดร้อนมากขนาดนั้นเลยหรือ จำเป็นต้องแก่งแย่งที่เพื่อได้ที่ ขนาดนั้นเหรอ
ระบบการศึกษาไทย ที่นักเรียนต้องไปเรียนพิเศษ ค่าเรียนพิเศษที่ราคาไม่ได้ทิ้งห่างจากค่าเทอม เราถูกสอนมาว่า เรียนหนังสือเก่งๆ จะได้เป็นเจ้าคนนายคน ได้ทำงานเงินเดือนสูง
แต่พ่อแม่รุ่นนึง เคยสอนเราแบบนั้น ที่เค้าสอนเราแบบนั้น เพราะเค้าเป็นมนุษย์เงินเดือน
ว่าง่ายๆ มนุษย์เงินเดือนสอนลูก ไม่ใช่พ่อรวยสอนลูก
ธุรกิจเครือข่าย ทำไมต้องปรบมือให้กับผู้เปิดโอกาส ทำไมต้องไปนั่งเสียเวลาฟังแรงบันดาลใจ
ทำไมต้องไปฟังอบรม ถ้าธุรกิจดี มีแก่นธุรกิจ ไม่ต้องเอาแรงบันดาลใจ ไม่ต้องมาขายคอร์สการขายหรอก เพราะพวกอัพไลน์หารายได้จากการขายคอร์ส มากกว่าขายสินค้าขายตรงซะอีกก็มี

พูดถึงเรื่องเครือข่าย เห็นคนสำเร็จเท่าหยิบมือ ที่เหลือล้มหายตายจาก เลิกทำ ทะเลาะกับครอบครัว เพื่อนฟูง เพื่อนในไลน์ยังบล๊อก ในเฟสเลิกคิดได้เลย unfriend กันไปไม่ใช่น้อย
และระบาดไปจนถึงไลน์กลุ่ม โฟสต์สะบัด แชร์กระจาย จนรำคาญต้องออกจากกลุ่มก็มี
เค้าขายสินค้าเหมือนกัน ด้วยคนกลุ่มเดียวกัน และมีคนอีกมากมายที่ไม่เอา ไม่รับ ไม่ฟัง
และต่อต้านธุรกิจเครือข่าย แต่ทำไมยังมีคนทำ เพราะอะไร

เคยเจอคนประเภทหนึ่ง อยากทำอะไรใหม่ อยากเจอสิ่งใหม่ เบื่อ ซ้ำซาก บ่นรำคาญชีวิต
แต่พอมีคนบอกลองชิม ลองดู ลองทำสิ่งนี้ กลับบอกว่า ไม่เอา กลัว ขี้เกียจ ของเดิมก็ดีแล้ว
...แล้วบ่นทำไมว่าอยากลอง อยากเจออะไรใหม่ๆ 

ทำไมเราต้องไปมุงตามเค้า
ทำไมต้องเบียดต้องแย่ง เพื่อเข้าไปซื้อของเหมือนๆกัน เพื่อใส่ให้ซ้ำกับอีกคน
ทำไมต้องแย่งกินร้านเดียวกัน ในเวลาไล่เลียกัน ในขณะที่มีร้านอื่นๆ ที่คนไม่เยอะและอร่อย
ทำไมต้องทำตามค่านิยม ที่สังคมตั้งมาตราฐาน คุณกำหนดชีวิต หรือสังคมกำหนดชีวิตคุณ
ทำไมบางคนเคยกล่าวว่า อาชีพที่เค้าจะทำอาชีพสุดท้าย คือ ธุรกิจเครือข่าย
ทุกวันนี้กลับไปทำงานประจำเหมือนเดิม องค์กรล่ม หัวหน้าองค์กรก็เลิกทำไปทำงานสายอื่น

คนเราไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ลองผิดลองถูก ไม่กล้า ก็จงอยู่ใน comfort zone ต่อไป รอให้วันที่ชีวิตของคุณต้องมีองค์ประกอบมาบังคับ บงการ กดดัน บีบคั้น ให้คุณต้องหาทาง มนุษย์บางประเภทรู้จักเอาตัวรอด ดิ้นรน แต่บางประเภทเรียกร้อง ขอความเห้นใจ ขอให้ภาครัฐช่วยเหลือ เยียวยา บำบัด...

ถ้าไม่เริ่มทำอะไรเองเลย มัวแต่รอ ไม่นานคุณก็จะกลายเป็นคนที่สังคมทอดทิ้งไว้ ข้างหลัง

Wednesday, 25 May 2016

พฤติกรรมการทำธุรกิจ ของ 2 ชาติ

จะว่าไปแล้วในช่วงระยะ 10 กว่าปีมานี้
ผมได้พบปะกับนักธุรกิจชาวจีน และ เกาหลี มาพอสมควร
หลายคนมาทำธุรกิจในไทย ตั้งสำนักงาน จ้างลูกน้องเป็นคนชาติเดียวกัน
แต่เขาเหล่านั้น กลับพกพาความไม่เข้าใจ"วัฒนธรรม" การทำธุรกิจของทีนี้

ประเด็นแรกเลย....การกินรวบ

ในธุรกิจด้านการท่องเที่ยว  ผมเห็นว่าทัวร์จีนนั้น ที่เข้ามาในระยะหลังๆ ผู้ประกอบการจากจีนเอง ก็เปิดธุรกิจรองรับ ทัวร์ที่ตัวเองส่งมา เรียกว่า คนไทยแทบไม่ได้อะไรเลยจากทัวร์ที่มา จนผู้ประกอบการไทยเดือดร้อน ขั้นหนักสุด คือ มัคคุเทศก์ที่มากับทัวร์ ก็เป็นคนจีน แทนที่จะเป็นคนไทย ทำให้มัคคุเทศก์ไทย
ทำให้เกิดการเรียกร้อง จนกระทั้งเป็นกรณีในsocial มาหลายๆครั้ง แต่ก็เหมือนไม่มีอะไรดีขึ้น
ซึ่งเรื่องนี้ สร้างปัญหาทั้งภาคเอกชนที่เกี่ยวข้อง ซ้ำร้าย นักท่องเที่ยวที่มา ไกด์ที่นำพามา ก็จ้องแต่จะขายของ พูดแต่เรื่องกระเทย โชว์ลามก และสร้างภาพลักษณ์แย่ๆให้นักท่องเที่ยวจีน รับรู้

สิ่งที่ผมเจออกกรณีคือ การเข้ามาของสายการบิน ค่อนข้างชัดเจนว่า สายการบินของจีน(บางสาย) ไม่ต้องการตัวแทนในไทย (GSA : General Sale Agent) ประเด็นนี้การเข้ามาชัดเจน คือทำเอง ขายเอง จัดการเอง ผมเคยเข้าไปคุยกับผู้บริหาร แนะนำไปหลายอย่าง พาไปดูพื้นที่สำนักงาน สุดท้ายเค้าก็จัดการเอง ไม่ได้ให้เราเข้าไปมีส่วนในการขาย และเหมือนผมส่งไปถึงฝั่ง เค้าก็ถีบหัวส่งไม่ได้สนใจ
เรื่องแบบนี้ ถ้าเป็นฝรั่งโดนทำแบบนี้เข้า คงมีคาดหัวเอาไว้เลย แต่ผมก็ไม่อยากอะไรมากมาย
วันนึงเขาก็คงเจออะไรๆ ต่ออะไรเองแหละ (เวรกรรมคงจะชดใช้เองแหละ)

กรณีคล้ายกันกับสายการบินนี้ คือสายการบิน low cost  สัญชาติกิมจิ ซึ่งพฤติกรรม เป็นแบบนี้ครับ  แรกเริ่มเดิมที เข้ามาเปิดเส้นทางในประเทศไทย ก็หาตัวแทนในการทำตลาด หาลูกค้า จนกระทั้งเริ่มมั่นใจในตลาดเมืองไทย ก็ใช้นโยบาย(ที่อ้างว่าเป็นการลดcost โดยมีนโยบายว่า ให้ตั้งบริษัทเอง บริหารงานเอง จัดการเอง และที่สำคัญลูกค้าที่มีอยู่ ก็จัดการเองทั้งหมด ให้เราหว่านพืช แล้วเขาก็มาเก็บเกี่ยวทีหลัง ทำแบบนี้จะให้เรียกว่าอะไรดีหน่ะ

กรณีล่าสุด มีโรงงานผลิต เครื่องใช้ไฟฟ้าประเภทหนึ่ง ดำเนินกิจการมาได้ปีกว่าๆ คนที่ผมรู้จักแนะนำให้ไปคุยกับเจ้าของ เท่าที่ผมคุยคือให้ผมช่วยทำตลาด ขายส่ง-ปลีก สินค้ากลุ่มนี้
ผมทำการศึกษาแล้ว สินค้าน่าเชื่อถือและได้วางขายในหลายๆร้านในประเทศ
ประเด็นที่น่าสนใจคือ ทุกครั้งที่ผมโทรไปคุยกับหลายๆร้าน พบว่ามีเซลล์ของทางโรงงานเอง มาเสนอแล้ว ราคาที่ผมเสนอไปก็ใกล้เคียงกับทางโรงงาน แถมทางโรงงานก็ไม่จำกัดจำนวนในการส่ง
 (แปลว่า ซื้อกี่ตัวก็ราคาส่งงั้นเหรอ) แล้วที่ให้ผมทำตลาด เพื่ออะไร

หลังจากพูดคุย เปิดใจกัน ผู้จัดการโรงงานของบริษัทแห่งนี้ กล่าวหาว่าผมทำให้ตลาดเค้าเสียหายในด้านราคา ผมย้อนกลับไปว่า คุณทำแบบนี้ ก็คิดจะขายเองคนเดียวอยู่แล้วนิหน่า
คิดจะผูกขาดทั้งประเทศ  ผมบอกว่า ระบบการจัดการเรื่องราคาก็ไม่มีบอกว่า ราคาแนะนำให้เสนอลูกค้าเท่าไหร่ อย่าขายต่ำกว่าเท่าไหร่ ไม่ให้เกินเท่าไหร่
ระเบียบไม่ชัดเจน กฏกติกา ก็ไม่มีระบุ ใบเสนอราคาก็ไม่มี
ใช้ระบบเขียนแล้วถ่ายรูปผ่านมือถือ
Excelก็ไม่ใช้ ขาดความเป็นมืออาชีพเลย ทำแบบนี้ไม่นานนักก็จะมีปัญหา

ประเด็นที่สอง...ไม่เข้าใจวัฒนธรรม
จากประเด็นแรกที่กล่าวไป คือ การกินรวบ ทำให้พยามแทรกแซงตลาด
โดยพยามให้เป็น B2C( business to Customer)
ซึ่งจริงๆแล้วควรทำทั้งสองทางคือ B2B (business to business) & B2C

การวางแผนการตลาดในมุมมองเขาเพื่อลดช่องว่าง ระหว่างโรงงานถึงผู้ซื้อ (ก็เพิ่มกำไรให้กับตัวเอง) การทำแบบนี้ ถ้าธุรกิจคู่แข่งที่รู้ทันกัน ไม่ยากครับ ถล่มกันด้วย price war (สงครามราคา)
เล่นกันที่ราคาซึ่งเป็นไม้ตาย (ตายทั้งตลาด) โรงงานที่ผมกล่าวมายังไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้หรอก เพราะเรื่อง price war  นั้นคุณจะเห็นตัวอย่าง ได้จากตลาดเสื้อผ้าในประตูน้ำ
ตัวเดียวราคาส่ง ทำแบบนี้ คนขายส่งก็เหนื่อยเปล่าๆ
ต้องหั่นเนื้อตัวเองตลอด สู้กันที่ราคา แถมแบบมาใหม่ โดนร้านคู่แข่งมาก๊อปปี้อีก
ทำธุรกิจไปเพื่อค่าเช่าร้าน ค่าจ้างลูกน้อง สำหรับคนที่รวยขึ้นคือเจ้าของที่ เพราะค่าเช่าก็ขึ้นเรื่อยๆ

อีกอย่างก็คือ ขยับธุรกิจของตัวเองไปเล่นตลาดที่สูงขึ้น แต่ด้วยความเป็นสินค้าจากจีน การขยับposition ไปเป็นสินค้าที่hi-end หรือ high position  นั้นมี cost ที่ต้องใช้ไม่ใช่น้อยๆ ยกตัวอย่าง OPPO / Xiaomi / Huawai สินค้าเหล่านี้ นับว่ามีpartnerในไทยที่ดี ในการแนะนำการเข้ามาและวางตัวที่ถูกต้อง
เพื่อให้ถูกจริตกับพฤติกรรมการบริโภคคนไทย สำหรับมือถือตามตลาดนัด อันนั้นก็แล้วแต่ความโชคดีของคนซื้อ ถ้าแบตบวม เครื่องมีปัญหา เอาไปเป็นที่รองแก้ว หรือที่ทับกระดาษเถอะครับ เพราะมันไม่มีรับประกันหลังการขาย แน่นอน

ผมอยากจะบอกจากใจจริงๆว่า สินค้าจีนที่ดีมันมี แต่ราคาไม่ถูกนะ เลยไม่มีใครเอามาขาย ว่าง่ายๆ เราเองอยากได้ของถูก แต่คุณภาพดี (มีเหรอ) อยากได้ smartphone รุ่นแบบหมื่นกลางๆ แต่งบมียังไม่ถึง ครึ่งของราคานั้น คุณอาจจะต้องไปคบกะมือถือของค่ายเจ้าของเดียวกับร้านสะดวกซื้อ
เวลาสไลดเลื่อนจอแต่ละที  แทบจะต้องปั่นจักรยานไปปากซอยแล้วกลับมา
แล้วหน้าเพิ่งเลื่อน (จะช้าอะไรขนาดนั้น)

ทั้งสองชาติที่ผมยกตัวอย่าง มีมุมมองในการทำธุรกิจในไทย แบบไม่เข้าใจทัศนคติลึกๆ เขาอาจจะมองเพียงฉาบฉวย เนื้อในคนไทยเองเราเป็นมิตรกับทุกคน แต่การทำแบบนี้ โดยเฉพาะจีน ที่คนทำธุรกิจส่วนนึงพยามกอบโกย เหมือนหมูในเรื่อง Angry Bird นั้นแหละ เข้ามายังเกาะนก โปรโมตว่ามาอย่างมิตร แต่จริงๆก็หวังมาเพื่อกอบโกยอย่างเดียว แล้วก็ทิ้งอะไรๆ ไว้ให้เป็นขยะ ก็เหมือนทัศนะคติของคนไทยส่วนมากที่มีต่อทัวร์จีน นั้นแหละครับ ไม่มีมารยาท หยาบคาย โวยวาย ไม่สำรวม ซึ่งผมบอกได้เลยว่า ถ้ามีเอกสาร คู่มือ และมีกฏระเบียบที่เข้มงวด คนพวกนี้ก็ไม่ทำหรอก แต่เราต่างหากที่ปล่อยปะละเลย

สำหรับเกาหลีเองนั้น อาจจะเบากว่าจีนอยู่บ้าง แต่เรื่องความดื้อ ในการทำธุรกิจก็มีพอๆกัน ไม่รั้นจนสุด ก็มุทะลุจนเว่อร์วังอังกา ในบางครั้ง แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ เขาทั้งสองชาติก็จะไม่รุกต่อ

สรุป...1.การทำธุรกิจกับชาติทั้งสองนั้น คุณต้องชัดเจนกันแต่แรก เข้าใจจุดยืนให้ตรงกัน รัดกุม ตีกรอบป้องกัน ทุกๆด้าน  ถ้าคิดจะทำธุรกิจกัน ต้องเอาให้ชัดๆแน่ๆ ว่าคุณจะทำอะไร แล้วไม่ให้เขาทำอะไรล้ำเขต นอกเหนืออาณาเขตบริเวณของคุณ ว่าง่ายๆ อย่าล้ำเส้นกัน เหมือนกรณีเครื่องใช้ไฟฟ้าของผมที่ผมยกตัวอย่างไป อยากจะขายเองเหรอ เอาเลย ฉันไม่ช่วยเธอขายหรอก เพราะเธอเองก็คงจะเอาลูกค้าฉันไป ด้วยการแข่งขันเรื่องราคา ก็เป็นเจ้าของสินค้าเอง จะกำหนดอะไรก็ได้ อันนี้เรียกว่า ได้ตลาดแล้วก็ถีบหัวส่งครับ

แถม....2.
ในระยะยาวนั้น แผนของจีน คือการขยายตัวฐานเศรษฐกิจไปทั่วโลก ดูได้จากนโยบาย
one silk,one road( 一带一路)  ซึ่งจะขยายอาณาเขตการค้าไปทั้งทางทะเล  และทางบก

ดูได้จากแผนการที่จีนวางไว้ นับว่าน่าติดตามเลยทีเดียว ผมหวังสิ่งที่ผมเขียน อยากให้คนจีนและคนชาติอื่นๆ ที่คิดจะเข้ามาลงทุน ค้าขายในประเทศไทยและอเซียน ได้เข้าใจว่า การทำธุรกิจแบบกินรวบ ผูกขาด ไม่เอื้อประโยชน์ให้กับคนในท้องถิ่น จะส่งผลในระยะยาว สร้างความรังเกียจ และสร้างภาพลักษณ์ และ ทัศนะคติไม่ดีแก่ชาติของคุณเอง




ตัวอย่าง...
จำกรณี YIWU modelได้ไหม (China City Complex) ได้ไหม ที่จะมีห้างค้าส่ง มาตั้งที่ถนนบางนาตราด

http://www.sme.go.th/Lists/EditorInput/DispF.aspx?List=15dca7fb-bf2e-464e-97e5-440321040570&ID=1431

http://www.tcdc.or.th/articles/business-industrial/16265/#-China-City-Complex-อภิโปรเจ็คท์-ปั้นน้ำเป็นตัวระดับชาติ-

รูปแบบการทำห้างแบบนี้เกิดกระแสต่อต้านอย่างหนัก เพราะคนกลัวว่า ทุนจีนจะมาแย่งพื้นที่ทำกินในไทย ( คุณลองไปเดินในเยาวราช ในซอยมังกร หรือ ตลาดขายอุปกรณ์มือถือ เสือป่า คนจีนเป็นเจ้าของร้านแทบทั้งนั้น ซึ่งเป็นกลุ่มแต้จิ๋ว [Shantou] )  ถามว่าน่าตกใจไหม ไม่หรอก พวกเขามาเรื่อยๆ ซึมๆ
ยังมีแถวรัชดา ประชาอุทิศ พระรามสาม   ออฟฟิตหลายๆ ออฟฟิตก็คนจีนทั้งออฟฟิต และพูดไทยไม่ได้ก็มี

เริ่มรู้สึกอะไรไหม....แล้วจะทำยังไง.....

ขอให้คุณทำใจกันและตั้งสติ !! สติ!!! สติ!!! อย่าเพิ่งโวยไปก่อน (เข้าใจไหม!!)
ขอให้รับมือกับการเข้ามา และจงเป็นเจ้าบ้านก็ต้องยินดีต้อนรับ
แต่...มาอยู่ในบ้านฉัน เธอก็ต้องมีระเบียบนะจ๊ะ  ต้องถอดรองเท้าไว้หน้าบ้าน ต้องรู้จักมารยาทนะ
และสำคัญต้องมีคนแนะนำการวางตัวให้เป็น ซึ่งตรงนี้
ยังไม่มีธุรกิจรองรับ หากใครมีความเชียวชาญด้านภาษา วัฒนธรรม มารยาท จรรยา
และมีbusiness connection ผมเชื่อได้ว่า การเป็นพี่เลี้ยงให้ธุรกิจเหล่านี้ จะเติบโตได้อย่างยั้งยืน

แต่.....ที่เจอมา เจ้าของธุรกิจไม่ค่อยเชื่อหรือใส่ใจหรอกครับ แนะนำอะไรไป พวกประเภท ข้ารู้ กูแน่
คนเหล่านี้ EGOสูงยังกะยอดเขาเอเวอรเรส ผมนิส่ายหัวหลายๆครั้งที่แนะนำ อธิบายแล้วว่าทำไมต้องทำแบบนี้ ถ้าไม่ทำแล้วจะเกิดผลยังไง  ฟังแล้วทำหน้ามึนใส่ แล้วก็ทำเป็นไม่เข้าใจ
(ใจจริง อยากจะเอาถาดสังกะสี ตีหัวแบบตลกคาเฟ่เลยนะ )

*******************************************************************************

ผมไม่อยากให้ใครมองคนด้วยกัน เหมือนเพลี้ย เหมือนตั๊กแตน 
ที่บินมาเป็นฝูง ลงกินข้าวในนา ในไร่ พอหมดข้าว หมดพืช ก็แห่กันบินไปกินที่แปลงอื่นๆ 
เราไม่สามารถเอาสารเคมีฉีดไล่เขา เหมือนเพลี้ย ตั๊กแตน 
แต่เขาเองต่างหากที่ต้องมีคนบอก สอน สั่ง 
และ ให้เข้าใจว่า Do & don't ในไทยและอาเซียน คืออะไรบ้าง 

ถ้าธุรกิจคุณพัง ก็พังเพราะสิ่งที่คุณคิด และ สิ่งที่คุณทำ 
ผมหวังดีนะ และ อยากให้คุณเข้าใจด้วยว่า
คนบ้านนี้ เมืองนี้ ถึงแม้จะมีเชื้อสายจากชาติคุณอยู่ 
แต่เรารับไม่ได้ กับพฤติกรรมหลายๆอย่าง
ที่เห็นแก่ตัว สกปรก หยาบคาย แถมยัง ไม่มีมารยาทอีก



ดังนั้น เชื่อ(กู)บ้างเถอะ ทุกวันนี้พอพูดว่าสินค้ามาจากประเทศคุณ 
ทุกคนบอกว่า ของดี มีคุณภาพ มีมาตราฐาน มีบริการหลังการขาย
มีรับประกัน เชื่อถือได้ และ อยากซื้อมากๆเลย ( กูประชด!!)
ถามว่าจีนมีโอกาสจะทำภาพลักษณ์ให้ดีขึ้นได้ไหม ได้ครับ แต่มันต้องใช้
ระยะเวลา สร้างความเชื่อมั่น และที่สำคัญต้องเปลี่ยนทัศนะคติ ความเชื่อของเราให้ได้

ทำ(ภาพลักษณ์)ตัวเองให้ดีเสียเถอะ
แล้วอะไรดีๆ ก็จะตามมา 
*********************************************




 reference:
http://l7.alamy.com/zooms/471bf5bdd52044d18fa0f70471c7bcec/ethnic-chinese-thai-investors-view-a-china-city-complex-replica-during-fm4h0c.jpg
http://news.xinhuanet.com/english/2016-04/17/c_135286862.htm
https://en.wikipedia.org/wiki/One_Belt,_One_Road
















Wednesday, 2 March 2016

วัฒนธรรมองค์กร หรือ กรรมกรที่มีองค์การ


มันเป็นเรื่องที่พบเจอมากมายในที่ทำงาน
หากคุณเป็นมนุษย์เงินเดือน กับการที่คุณจะมีหัวหน้า หรือ คนที่อยู่ในระดับเดียวกับคุณ ที่ทำงานแบบถวายหัว ถวายตัวให้องค์กร เหมือนชาติที่แล้วเขาเหล่านั้น เป็นหนี้บุญคุณกับที่ทำงานอย่างมหาศาล

เอาจริงๆนะ ผมเคยเจอคนประเภทที่ทำงานแบบงานต้องเสร็จ เร่งทุกอย่าง ยุ่งทุกเมื่อเชื่อวัน
ในความเห็นของผม องค์กรใดๆ ที่ทำงานด้วยแผนงานที่มีระบบ ระเบียบ มี Workflow ที่ชัดเจน นั้นหมายถึงว่า แต่ละขั้นตอนการทำงาน มีการกำหนดระยะเวลาแล้วว่า ขบวนการต่างๆนั้นมีขั้นตอนที่ชัดเจน ไม่ใช่ว่า งานมากองตรงหน้า แต่ผู้ปฎิบัติการ กลับนั่งเล่นเกม แช็ทแล้วก็ค่อยมาทำหลังเลิกเวลางาน เพื่อจะได้ OT

แหมะ แบบนี้ คนอื่นๆ ก็ไม่ต้องกลับบ้านนะสิ!!!
ต้องมานั่งรอคุณทำงานคนเดียว ถามว่ามันใช่เรื่องไหม
การแก้ไขการทำงานแบบเช้าชามเย็นชาม นั้นอยู่ที่นโยบายในระดับบริหาร ไล่ลงมายังฝ่ายปฎิบัติการณ์ หากยังให้ทำงานกันกลับบ้าน สามสี่ทุ่มทุกวัน เชื่อได้เลยว่า ประสิทธิ์ภาพการทำงานในระยะกลางถึงยาวของพนักงานนั้นๆ ก็จะลดลงไปเรื่อยๆ
สาเหตุที่แก้ไขไม่ได้ เพราะ บุคลากรในองค์กรนั้น                มีคนสองจำพวก

พวกแรกคือคนที่อยู่กับระบบมานาน พอมีการจะเปลี่ยนแปลงจากคนที่มองเห็นปัญหา คนเหล่านี้จะมีเงื่อนไข ตั้งแง่ และพยามไม่เปลี่ยนแปลง ซึงถือว่าเป็นตัวปัญหาขององค์กร
พวกที่สอง คือ คนที่เห็นปัญหา พยามจะแก้ มีแนวทางชัดเจน แต่จะถูกคนจำพวกแรก ตั้งคำถามว่า ทำไปทำไม ที่ทำอยู่ก็ดีอยู่แล้ว ยุ่งยาก เยอะ (ล้วนมีคำกล่าวอ้างตลอด) 
สิ่งที่ตามมาคือ คนจำพวกที่สองนี้ ไม่ลาออกจากองค์กรไป ก็ต้องถูกองค์กรกลืนกินไปกับวัฒนธรรมนั้นๆ ผมมองดูแล้วองค์กรบางองค์กรสูญเสียทรัพยากรดีๆไป เพราะด้วยเหตุผลทำนองนี้ไม่ใช่น้อย ถามว่าองค์กรของคุณสูญเสียบุคคลกรกันไปเท่าไหร่กับคนจำพวกแรกที่กล่าวคำว่า 
ก็ที่นี้เป็นแบบนี้, วัฒนธรรมที่นี้เป็นแบบนี้ , เราเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วเธอจะมาเปลี่ยนปุ๊ปปั๊ปได้อย่างไร 

ครับ ใช่ คุณพูดถูก ว่าที่นี้เป็นแบบนี้ แล้วถามว่าที่ทำอยู่ มันมีประสิทธิ์ภาพ มีผลงานที่ดีขึ้นไหม? ถ้าให้วัด KPI กัน ถามว่ามันดีขึ้น หรือแย่ลง
อย่าวัดที่อัตราการเติบโตของยอดขาย แต่ให้ดูถึงความพึ่งพอใจของลูกค้า คู่ค้า และประสิทธิ์ภาพการทำงานของผู้ปฎิบัติการ ซึ่งถ้าเปรียบเทียบย้อนหลัง บอกได้เลยครับว่า   ยิ่งดิ่งลงเหว แย่ลงเรื่อยๆ

วิธีการจัดการปัญหาการทำงานเกินเวลา และให้ทำงานในเวลาการทำงาน คือการสั่งการนโยบายที่มีรูปธรรม ให้กำหนดขอบเขตการทำงานให้เสร็จในกรอบเวลา เพราะคนเราทำงานวันละไม่เกิน 10 ชั่วโมง หากมากกว่านั้น ร่างกายจะบอบช้ำและอ่อนล้าเกินไป
อย่างต่อมา พัฒนาบุคคลากร ทั้งในการบริหารเวลา การบริหารงาน และการพัฒนาทักษะในมิติต่างๆ
ผมยังไม่ได้พูดถึง ผู้บริหารที่ต้องพัฒนาทั้งในด้านของ EQ ด้วยนะครับ บางองค์กรมีบุคคลากรที่ฉุนเฉียว เกรียวกราด ซึ่งบอกได้เลยว่า ผู้ร่วมงานด้วยนั้น ไม่มีความสุขกับการทำงานและมันทำให้อารมณ์ของผู้ร่วมงานปนเปื้อนความขุ่นเคืองเหล่านั้นไปด้วย และส่งผลไปยังประสิทธิ์ภาพการทำงานในเชิงคุณภาพอีกด้วย
สรุปแล้วยิ่งทำงานนานๆ แล้วคุณไม่ปรับ ไม่พัฒนา ไม่เห็นปัญหาในองค์กร คุณก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเก่าๆ ที่โลกกำลังจะกลืนกิน 
ขอให้คุณปรับเปลี่ยนเถอะครับ ปรับทั้งตัวคุณ องค์กรของคุณ เปิดใจ ยอมรับเถอะครับ ว่าโลกมันหมุนตลอดเวลา คุณให้โลกมารอคุณไม่ได้หรอก คุณนั้นแหละคือคนที่ต้องวิ่งเร็วกว่าโลก และสังคม สำหรับคุณที่ยังอยู่ในแวดล้อมที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง หรือ ไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลงใดๆ พิจารณาความสามารถตัวคุณเองเถอะครับ หากคุณทำดีที่สุดแล้ว หากทำอย่างเต็มความสามารถแล้ว แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น 
ในตอนต่อไป ผมจะช่วยคุณหาทางออก กับปัญหาที่เกิดขึ้น ติดตามกันนะครับ 
credit: 
 https://cdn.lynda.com/course/363226/363226-636356422940873530-16x9.jpg
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTllI5MdviTeW5mpCjfOzVl72LDnmLPE_Riqg3JccRzICuNrQnK
https://images.pexels.com/photos/872957/pexels-photo-872957.jpeg?auto=compress&cs=tinysrgb&dpr=1&w=500



Thursday, 28 January 2016

รุ่งโรจน์หรือพังพินาศ อยู่ที่คุณเลือก

ถ้าคุณขายของONLINE ที่ใช้หนังหน้าตัวเอง  และใช้ facebook account ส่วนตัวในการpost ขายของบางครั้งการใช้วิวาทะด้วยอารมณ์ ที่ขาดสติ เพียงชั่ววูบ ผลที่ตามมา คือยี่ห้อที่ตัวเองสร้างมากับมืออาจจะพินาศ เพียงข้ามคืน หรือ เพียงไม่กี่ชั่วโมง


เรื่องที่ผมพูดมานี้ ฟังดูเหมือนเรื่องใหญ่ และ ดูเกินความจริง แต่จริงๆ แล้ว มันไม่ได้เกินความจริงเลยประเด็นที่ผมจะพูดในวันนี้คือ การรับมือกับอารมณ์ และ สถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้น
บางครั้ง คนที่เป็นเจ้าของfacebook โดยใช้ account ส่วนตัวกับการขายของ เป็นอันเดียวกัน
สิ่งที่ตามมาคือ ใดๆที่คุณพิมพ์ คลิ๊ป หรือ แสดงสัญญาลักษณ์บ้างอย่างออกไป ล้วนแต่มีผลต่อคุณ ไม่ทางตรงก็ทางออ้อม ฉะนั้น ผมขอยกตัวอย่างคำพูดของ แร๊ฟเปอร์ที่ผมชอบ :กอล์ฟ ฟักกลิ้งฮีโร่ 

การเอาเรื่องใดๆมาลงโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค
แปลว่าต้องเตรียมใจไว้แล้วว่าเรื่องนี้ให้คนเสือกได้.. ไม่มีคำว่าพื้นที่ส่วนตัวแถวนี้‪#‎คิดก่อนพิมพ์‬January 2 at 8:29pm

ในมุมมองของนักการตลาด ถือว่าเป็นความผิดพลาด เพราะคุณขายของ และ ใช้เรื่องส่วนตัว หากคุณtake side ด้านการเมือง ไปวิจารณ์ หรือ ตำหนิใครต่อใคร นั้นอาจจะเสียลูกค้า อีกกลุ่มก็ได้

ประเด็นสำคัญคือ บางคนเอาอารมณ์ตัวเอง ใช้facebook ที่ทำค้าขาย เอาไปด่าคนอื่น ถึงแม้จะทำไปด้วยอารมณ์ก็ตามเถอะ คู่กรณีคุณอาจจะเป็นเพื่อน หรือคนที่คุณสนิท แต่คนอื่นๆ ที่ติดตามคุณ เค้าไม่มารู้หรอก ว่าคุณไปโกรธ โมโหอะไรมา คุณไปปริ๊ดๆๆ ใส่อีกฝ่าย คำถามคือ ใครดูแย่ในสายตาของคนหมู่มากครับ 

คุณคิดดูนะ ถ้าลูกค้าติดตาม เออ ..เฮ้ย ดูสิ เจ้าของร้านคนนี้ ดูเวลามันด่่าสิ นี้ขนาดเพื่อนมันนะ มันยังด่าขนาดนี้ แล้วถ้าฉันเป้นลูกค้ามัน โอนเงินช้า บ่นนิด ตำหนิ เคลมของ มันไม่ด่ากันบ้านพังเลยเหรอ
แล้วเชื่อไหมว่า ข่าวร้าย ข่าวเสียหาย ข่าวด้านลบๆ หรือแม้แต่ดราม่านั้น แพร่ไปไกล ไปเร็ว และแก้ไขนานกว่าจะกลับมาดีเหมือนปรกติ ว่าง่ายๆคือ สร้างมาเป็นเดือนๆ ปีๆ แต่มาพังเพราะอารมณ์ เพียงแป๊ปเดียว เหมือนสร้างปราสาททรายแล้วเจอน้ำทะเล คลื่นพัดทีเดียว ตูม!!!  หายเรียบ  
เอาหล่ะ จะทำยังไงดี ?!?!?
อยากระบาย อยากเล่นอะไร กรุณาสร้างแยกต่างหากครับ งานก็งาน ชีวิตส่วนตัวก็ส่วนตัวไป คนบางประเภทชอบเอาสองอย่างมารวม เล่นกับงาน ในเรื่องเดียวกัน นี้ยังแสดงให้เห็นบางอย่างว่า คนที่ใช้facebook ในการค้าขาย กับเรื่องส่วนตัว แล้วก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องภาพลักษณะตัวเองเท่าไหร่ ก็คล้ายๆคนที่เปิดร้านขายของ แล้วเอาเงินในลิ้นชักไปซื้อของใช้ส่วนตัว แทนที่จะแยกเงินในลิ้นชัก เงินส่วนตัวก็ส่วนตัว เงินค้าขายในร้านก็ในร้าน อย่าใช้มั่วเอามาปนกัน หลายคนทำกิจการล้ม เพราะเอาเงินทำธุรกิจมาใช้เป้นเงินส่วนตัวครับ 
แยกให้ออกอะไรคือ ความรู้สึก และ สติ 
ถ้าคุณแยกไม่ออกระหว่างเหตุผล และ อารมณ์ ผมขอแนะนำให้คิดเยอะๆก่อนจะกดส่งข้อความ ระลึกเสมอว่าคนที่ติดตามอ่านคุณ มีคุณเป็นไอดอล หรือ คนติดตาม                   เขาคงไม่มาบอกเตือนคุณ ในการกระทำที่ไม่ดี มีแต่คนจะเอาไปซุบซิบ นินทามากกว่า
อย่าคิดว่า ไม่เป็นไร ลบได้ แค่นี้เอง ระลึกเสมอว่า คุณสามารถcapture คนอื่นได้ ก็ให้แปลว่า คนอื่นๆ ก็พร้อมที่จะcapture คุณได้เหมือนกัน หลักฐานมีได้ทุกเมื่อ ถ้าคุณพลาดนั้นอาจหมายถึงความเสียหายหลายๆอย่างที่จะตามมา